Procida, het eiland van 'Il Postino' In tegenstelling tot alle reisgidsen, beginnen we beschrijving van de eilanden met Procida, die een heel aparte rol speelt in het verhaal van de 3 eilanden: gevrijwaard van het massa-toerisme is het meer dan een bezoek waard.

Het is een veel kleiner eiland dan Ischia en Capri, en werd o.m. beschreven door Elsa Morante in haar boek Isola di Arturo (Arturo's eiland). Diepgewortelde tradities komen in de vele feesten die hier worden gevierd aan het oppervlak. De kleurige huizen die tegen de tufstenen rotsen aanleunen, maken de architectuur van het eiland tot een van de opvallendste van het gebied. Volstrekt uniek zijn de gewelfde gebouwen. Ze werden eerst als botenhuizen gebouwd, en later vergroot, waarbij de geveld met boden en halfboven rond de deuren en ramen, terrassen, loggia's en de lange buitentrappen werden toegevoegd. Je ziet deze bouwwijze, al is het in een moderne vorm, reeds bij je aankomst op Procida in de Marina di Sancio Cattolico, maar vooral te Corricella, de pittoreske haven aan de andere kant van het eiland.

De abdij San Michele, op Terra Murata, stamt uit 1026, als is hij sind die tijd herbouwd. Marino Coricella , aan de voet van Terra Murata, is vrijwel onveranderd gebleven; de bodem is erg vruchtbaar, en de tuinen staan hier vol citroenbomen.

Vivara, tenslotte, is sinds een vijftigtal jaar met Procida verbonden via een 120 m. lange brug. Dit gedeelte, dat uit de krater is ontstaan, is onbewoond en belangrijk voor de bijzondere fauna en flora, en omgevormd tot een natuurreservaat. Vroeger was Procida verbonden met Ischia. Het bezit dus dezelfde geologische eigenscappen, maar merkwaardig genoeg geen enkele thermale bron. De enige inkomstenbronnen zij de landbouw en de zee.

Procida is een ongekunsteld eiland, dat gevrijwaard werd van lelijk ogende constructies en charmeert door zijn bewaarde eenvoud. Om die reden koos regisseur Michael Radford het als decor voor zijn film 'Il Postino' (met Philippe Noiret in de rol van de verbannen Pabor Neruda). Het café-restaurant uit de film tref je aan in de haven van Coricella. Vivara, tenslotte, is sinds een vijftigtal jaar met Procida verbonden via een 120 m. lange brug. dit gedeelte, dat uit de krater is ontstaan, is onbewoond en belangrijk voor de bijzondere fauna en flora.

Je merkt het al... Procida wordt niet geplaagd door het massatoerisme of het snobisme van Capri. Alleen de toerist die houdt van cultuur en haar historisch en artistiek belang respecteert, voelt zich hier thuis.

Meer info: www.isoladiprocida.it

Capri Het overbekende eiland... Helaas dikwijls ook echt overspoeld door toeristen. Toch de moeite waard! Er zijn slechts twee stadjes zonder echt belangrijke bezienswaardigheden. De belangrijkste attracties zijn de grotten, de villa San Michele in Anacapri en zijn mooie natuur. Geef de voorkeur aan een wandeling door de bergen om ten volle te genieten van de prachtige natuur. Met de boot kom je aan in Marina Grande en loop van daaruit naar het toeristisch kantoor om er een landskaart te kopen. Vlakbij heb je de Funiculare, het treintje die je in een mum van tijd naar het hoger gelegen Capri (stad) brengt. De meeste wandelingen vertrekken immers vanuit Capri en hebben als bestemming een bezienswaardige villa. De villa Iovis is op zich niet echt een must, maar de wandeling ernaar is heel mooi. Grotten kan je bezoeken door een boottocht ofwel vanop het land. De Grotta Azzurra is de meest bekende. Iets rustiger is het in het kleinere stadje Anacapri waar de Villa San Michele met zijn tuinen zeker een bezoek waard is. Het eiland is echt niet groot, 10 km², maar om er ten volle onafhankelijk van te genieten is een kaartje noodzakelijk dat je kan kopen bij de toeristische dienst. Meer informatie: www.capritourism.com Te bereiken per boot vanuit Napels (Molo Beverello), vanuit Sorrento, en ook vanuit Salerno (Molo Manfredi: 2u durende boottocht waarbij de prachtige Amalfitaanse kustlijn voorbij glijdt).

Ischia, het groene eiland
De hete bronnen op het vulkanische eiland Ischia waren in de Oudheid beroemd en trekken nog steeds bezoekers. Het oude Pithecusa werd in de 8ste eeuw v.C. gesticht door dezlefde Griekse kooplieden die later Cumae op het vasteland stichtten. Door aanvallen in de 14de eeuw werden de bewoners gewongen zich terug te trekken op het eilandje voor de kust dat de Aragons later tot een kasteel maakten. Ischia was geliefd bij de bourbons, en bekoorde ook reizigers als de Ierse filosoof Berkeley en de Franse dichter Lamartine. Het eiland is groen en woest; elke kust heeft een eigen karakter, met stranden of steile bergen, een druk nachtleven of in stille afzondering.

Je kan het eiland onmogelijk in 1 dag volledig verkennen: met zijn 40 km. omtrek is het te groot daarvoor. Voor de binnen- en buitenlandse toerist, is Ischia vooral een elegant en thermaal kuuroord: de Engelsen kwamen er voor het eerst achter in de jaren '50, nu worden de badplaatsen vooral overspoeld door Duitsers. Voor Belgen is het nog een onbekende plek. Nochtans is Ischia de ideale plek om lekker te onspannen: de sfeer is er rustig en authentiek, ook al neemt het aantal luxe-etablissementen toe.

Ischia wordt het groene eiland genoemd: omwille van de vruchtbare bodem is het bezaaid met velden en dichte wouden. Het eiland heeft een uitgesproken reliëf en de top van de Epomeo-berg bereikt 788 m.

Voor de zonnebaders is er voor elk wat wils: van lange witte zandstranden (vb. Chiaia vlakbij Foria), tot kreken in de rotsen. Op sommige stranden zie je zee en kuuroorden gecombineerd.

Informatie: www.ischiaonline.it